Λουτρό αίματος στην Ελλάδα! Αναμενόμενο.
Τις πταίει; Μα η τηλεόραση φυσικά. Αναλογιστείτε απλά το περιεχόμενο των ταινιών που προβάλλει η ελληνική τηλεόραση και θα πάρετε την απάντηση για το φαινόμενο της βίας που εισέβαλλε στα σπίτια μας.
Ηθικός αυτουργός; Τα ιδιωτικά κανάλια που μέσα από τις φτηνές και αρρωστημένες παραγωγές του Χόλυγουντ, διεγείρουν τα άγρια ένστικτα αυτών που ανατράφηκαν με την τηλεοπτική κουλτούρα.
Γιατί πώς να το κάνουμε, οι πρωταγωνιστές των ταινιών τρόμου, βιασμών, ληστειών, πολέμου, σεξουαλικής διαστροφής, αποτελούν τα πρότυπα των νέων που αναζητούν την κοινωνική αναγνώριση σε μια χώρα με ισοπεδωμένα ιδανικά.
Αν συγκρίνουμε τα εγκλήματα που έχουν διαπραχθεί στην Ελλάδα τα τελευταία 30 χρόνια θα διαπιστώσουμε ότι είναι επανάληψη όλων των Χολιγουντιανών ταινιών που προβάλλονται στην χώρα μας.
Θέλετε μερικά παραδείγματα;
FIRST BLOOD, (ή Ράμπο), με τον Σιλβέστερ Σταλόνε ένας παρασημοφορημένος ήρωας των Ειδικών Δυνάμεων και πρώην βετεράνος του Βιετνάμ με ταραγμένο ψυχικό κόσμο, εκτελεί εν ψυχρώ ότι κινείται γύρω του. Για μερικές δεκαετίες υπήρξε το ίνδαλμα της νεολαίας σε όλον τον πλανήτη. Τα όπλα που χρησιμοποιούσε για τις ανάγκες των ταινιών του, θα τα βρείτε ακόμη και σήμερα στα καταστήματα όπλων.
HANNIBAL: Το αποκορύφωμα της διαστροφής. Η ταινία αυτή βραβεύτηκε με Όσκαρ. Κανένα άλλο σχόλιο.
Αν συμπεριλάβουμε σε αυτές και τις ταινίες παιδικής πορνογραφίας, δεν χρειάζονται περισσότερα για να συνειδητοποιήσουμε την χαοτική πορεία του ανθρώπινου γένους.
Καταγγέλλω το κράτος για την παγερή αδιαφορία καθώς και την συνεργία του μπροστά στον πνευματικό εκφυλισμό που διείσδυσε στις ελληνικές οικογένειες.
Καταγγέλλω την ελληνική τηλεόραση ως ηθικό αυτουργό για την ασύδοτη προβολή των ταινιών αίσχους που απομακρύνουν τους νέους από τις πνευματικές αξίες.
Σάββατο 11 Απριλίου 2009
Δευτέρα 6 Απριλίου 2009
ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ
Για να είμαι ειλικρινής, δεν ξαφνιάστηκα από την εξέλιξη της επίσκεψης του κ. Ομπάμα στην Ευρώπη. Στην πραγματικότητα, ο λόγος της επίσκεψης του δεν εξυπηρετεί παρά μόνον τον επαναπροσδιορισμό του ρόλου της Τουρκικής ηγεσίας ως τοποτηρητή των ΗΠΑ στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα.
Όμως η Τουρκία, θα πρέπει πρώτα να θεσπίσει νόμους που να ευνοούν την ομαλή λειτουργία της Δημοκρατίας της χώρας και ύστερα να “ζητήσει” την ένταξη της στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Μια χώρα που δεν κατανοεί την σπουδαιότητα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δεν μπορεί να βρυχάται ως ξεδοντιασμένος λέων σε μια κοινότητα που σέβεται τα δημοκρατικά ιδεώδη των λαών της.
Και βέβαια, η θερμοκέφαλη στρατιωτική ηγεσία της Τουρκίας πρέπει να περιοριστεί στα παραδοσιακά της καθήκοντα και όχι να παρεμβαίνει στις αποφάσεις των κυβερνήσεων των άλλων χωρών.
Ίσως είναι καιρός να καταλάβει πως αυτές οι περίεργες ηγεσίες δεν μπορούν να προτάξουν το γλοιώδες ανάστημα τους στην κουλτούρα που αναβλύζει μέσα από τις λαϊκές παραδόσεις.
Να κατανοήσει πως το ανθρώπινο πνεύμα όχι μόνο δεν φυλακίζεται στα υγρά μπουντρούμια τους, αλλά μέσα από αυτά γιγαντώνεται και γράφει την ιστορία.
Να μάθει επιτέλους πως όταν τα χείλη σφραγίζουν, η σκέψεις ουρλιάζουν.
Όσο για τον φιλειρηνικό πρόεδρο των ΗΠΑ, έχει πολλά να διορθώσει στο εσωτερικό της χώρας του, η Ευρωπαϊκή Κοινότητα προς το παρόν δεν χρειάζεται σερίφηδες.
Και στο κάτω-κάτω, ένας ηγέτης που σέβεται τον εαυτό του, δεν αδιαφορεί για τα φριχτά εγκλήματα πολέμου και τις γενοκτονίες που στο όνομα της ειρήνης έπραξαν οι προγενέστεροι του.
Είναι καιρός η Ευρώπη να διδαχτεί από τα μοιραία λάθη της και να χτίσει ένα μέλλον ενωτικό και δημιουργικό χωρίς εμπάθειες και ταξικές διακρίσεις.
Όμως η Τουρκία, θα πρέπει πρώτα να θεσπίσει νόμους που να ευνοούν την ομαλή λειτουργία της Δημοκρατίας της χώρας και ύστερα να “ζητήσει” την ένταξη της στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Μια χώρα που δεν κατανοεί την σπουδαιότητα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δεν μπορεί να βρυχάται ως ξεδοντιασμένος λέων σε μια κοινότητα που σέβεται τα δημοκρατικά ιδεώδη των λαών της.
Και βέβαια, η θερμοκέφαλη στρατιωτική ηγεσία της Τουρκίας πρέπει να περιοριστεί στα παραδοσιακά της καθήκοντα και όχι να παρεμβαίνει στις αποφάσεις των κυβερνήσεων των άλλων χωρών.
Ίσως είναι καιρός να καταλάβει πως αυτές οι περίεργες ηγεσίες δεν μπορούν να προτάξουν το γλοιώδες ανάστημα τους στην κουλτούρα που αναβλύζει μέσα από τις λαϊκές παραδόσεις.
Να κατανοήσει πως το ανθρώπινο πνεύμα όχι μόνο δεν φυλακίζεται στα υγρά μπουντρούμια τους, αλλά μέσα από αυτά γιγαντώνεται και γράφει την ιστορία.
Να μάθει επιτέλους πως όταν τα χείλη σφραγίζουν, η σκέψεις ουρλιάζουν.
Όσο για τον φιλειρηνικό πρόεδρο των ΗΠΑ, έχει πολλά να διορθώσει στο εσωτερικό της χώρας του, η Ευρωπαϊκή Κοινότητα προς το παρόν δεν χρειάζεται σερίφηδες.
Και στο κάτω-κάτω, ένας ηγέτης που σέβεται τον εαυτό του, δεν αδιαφορεί για τα φριχτά εγκλήματα πολέμου και τις γενοκτονίες που στο όνομα της ειρήνης έπραξαν οι προγενέστεροι του.
Είναι καιρός η Ευρώπη να διδαχτεί από τα μοιραία λάθη της και να χτίσει ένα μέλλον ενωτικό και δημιουργικό χωρίς εμπάθειες και ταξικές διακρίσεις.
Τετάρτη 1 Απριλίου 2009
ΑΝΙΕΡΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΤΥΧΕΙΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΕΣ
Αναρωτιέμαι αν οι κρατικοί λειτουργοί που απαρτίζουν το ανελέητο αυτό κράτος έχουν επίγνωση των αποφάσεων που καταδικάζουν τους ατυχείς επιχειρηματίες στην ισόβια αδράνεια.
Δεν ξέρω πόσες καταδικαστικές αποφάσεις εκκρεμούν για τους έλληνες επιχειρηματίες που για διάφορους λόγους χρεοκόπησαν, ξέρω όμως ότι όλοι αυτοί που καταστράφηκαν από ατυχείς συγκυρίες αντιμετωπίστηκαν από το κράτος με απαράδεκτες και πολλές φορές ολέθριες αποφάσεις.
Πολλοί είναι αυτοί που για βιοποριστικούς λόγους ακολούθησαν τα ελεύθερα τα επαγγέλματα, δυστυχώς όμως οι περισσότεροι δεν είχαν την τύχη με το μέρος τους.
Και βέβαια δεν εννοώ ότι την διαχειριστική τους ανικανότητα πρέπει να την πληρώσουν κάποιοι άλλοι, σαφώς και πρέπει να υποστούν τις συνέπειες, όχι όμως με την φυσική τους εξόντωση.
Εγώ θα σταθώ στη «επόμενη ημέρα», όταν πια ο κατεστραμμένος οικονομικά επιχειρηματίας βρίσκεται επί ξύλου κρεμάμενος χωρίς πόρους, χωρίς σπίτι και εργασία, ανίκανος όχι μόνο να αποπληρώσει τα χρέη του αλλά και να επιβιώσει αφού σύμφωνα με τον νόμο ούτε να εργαστεί μπορεί (κατάσχεση μισθού) αλλά ούτε και να λειτουργήσει εκ νέου ως ελεύθερος επαγγελματίας ώστε να εξοφλήσει τα χρέη του προς το δημόσιο.
Και ιδού η δική μου εύλογη απορία:
Όταν το κράτος σου στερεί την δυνατότητα να αναπτύξεις νέα δραστηριότητα ώστε να αποκατασταθείς και να εξοφλήσεις τα χρέη σου, πως θα του επιστραφούν;
Σε όλες τις περιπτώσεις ο κατά μια έννοια ατυχής επιχειρηματίας οδηγείται στον κοινωνικό αφορισμό και μερικές φορές στην φυσική του εξόντωση αφού πολλοί μετά τον εξευτελισμό τους αποφάσισαν να τερματίσουν την ζωή τους.
Δεν ξέρω πόσες καταδικαστικές αποφάσεις εκκρεμούν για τους έλληνες επιχειρηματίες που για διάφορους λόγους χρεοκόπησαν, ξέρω όμως ότι όλοι αυτοί που καταστράφηκαν από ατυχείς συγκυρίες αντιμετωπίστηκαν από το κράτος με απαράδεκτες και πολλές φορές ολέθριες αποφάσεις.
Πολλοί είναι αυτοί που για βιοποριστικούς λόγους ακολούθησαν τα ελεύθερα τα επαγγέλματα, δυστυχώς όμως οι περισσότεροι δεν είχαν την τύχη με το μέρος τους.
Και βέβαια δεν εννοώ ότι την διαχειριστική τους ανικανότητα πρέπει να την πληρώσουν κάποιοι άλλοι, σαφώς και πρέπει να υποστούν τις συνέπειες, όχι όμως με την φυσική τους εξόντωση.
Εγώ θα σταθώ στη «επόμενη ημέρα», όταν πια ο κατεστραμμένος οικονομικά επιχειρηματίας βρίσκεται επί ξύλου κρεμάμενος χωρίς πόρους, χωρίς σπίτι και εργασία, ανίκανος όχι μόνο να αποπληρώσει τα χρέη του αλλά και να επιβιώσει αφού σύμφωνα με τον νόμο ούτε να εργαστεί μπορεί (κατάσχεση μισθού) αλλά ούτε και να λειτουργήσει εκ νέου ως ελεύθερος επαγγελματίας ώστε να εξοφλήσει τα χρέη του προς το δημόσιο.
Και ιδού η δική μου εύλογη απορία:
Όταν το κράτος σου στερεί την δυνατότητα να αναπτύξεις νέα δραστηριότητα ώστε να αποκατασταθείς και να εξοφλήσεις τα χρέη σου, πως θα του επιστραφούν;
Σε όλες τις περιπτώσεις ο κατά μια έννοια ατυχής επιχειρηματίας οδηγείται στον κοινωνικό αφορισμό και μερικές φορές στην φυσική του εξόντωση αφού πολλοί μετά τον εξευτελισμό τους αποφάσισαν να τερματίσουν την ζωή τους.
Δευτέρα 16 Μαρτίου 2009
ΤΟ ΤΗΛΕΧΑΟΣ
Η ελληνική τηλεόραση θα μπορούσε να προσφέρει πολλά εφ’ όσον το επίπεδο των παρουσιαστών και των δημοσιογράφων ήταν ανώτερο.
Προσωπικά περίμενα περισσότερη αξιοπρέπεια και υπευθυνότητα από τους παράγοντες που διαχειρίζονται τα τηλεοπτικά προγράμματα.
Δεν ξέρω πως οι καναλάρχες αντιλαμβάνονται την ηθική υπόσταση που χαρακτηρίζει ένα αξιοπρεπές κανάλι, ξέρω όμως ότι αυτό που εισπράττει η ελληνική κοινωνία, δεν έχει να κάνει με ποιοτική τηλεόραση.
Κατ’ αρχήν το μορφωτικό επίπεδο των δημοσιογράφων πλην ορισμένων εξαιρέσεων είναι πάρα πολύ χαμηλό, κακοποιούν στην κυριολεξία την ελληνική γλώσσα και η συμπεριφορά τους είναι απαράδεκτη. Πολλοί από αυτούς και σε άπταιστο ενικό, αποκαλούν τους καλεσμένους τους με το μικρό τους όνομα π.χ. «ρε συ Γιώργο» ή «παλικάρι μου» ή «αγόρι μου-κορίτσι μου» κλπ.
Οι δημοσιογράφοι δεν επιτρέπεται να εκπροσωπούν τα κόμματα, ο ρόλος τους πρέπει να είναι απόλυτα αντικειμενικός και η συμπεριφορά τους το λιγότερο κόσμια.
Οι ειδήσεις δεν παράγονται, προκύπτουν από την απρόβλεπτη καθημερινότητα και δεν επιδέχονται ούτε έμφαση, ούτε διάκριση, ούτε και διαμόρφωση.
Ως προς την σάτιρα, οι σατιρίζοντες θα έπρεπε να γνωρίζουν ότι η χρήση της δεν πρέπει να υπερβαίνει τα όρια της ανοχής και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Και βέβαια δεν είναι ισοϋψείς με τον Αριστοφάνη.
Όσο για τους πολιτικούς που ξημεροβραδιάζονται στα κανάλια, δεν έχω να πω τίποτα. Ας πρόσεχαν!
Προσωπικά περίμενα περισσότερη αξιοπρέπεια και υπευθυνότητα από τους παράγοντες που διαχειρίζονται τα τηλεοπτικά προγράμματα.
Δεν ξέρω πως οι καναλάρχες αντιλαμβάνονται την ηθική υπόσταση που χαρακτηρίζει ένα αξιοπρεπές κανάλι, ξέρω όμως ότι αυτό που εισπράττει η ελληνική κοινωνία, δεν έχει να κάνει με ποιοτική τηλεόραση.
Κατ’ αρχήν το μορφωτικό επίπεδο των δημοσιογράφων πλην ορισμένων εξαιρέσεων είναι πάρα πολύ χαμηλό, κακοποιούν στην κυριολεξία την ελληνική γλώσσα και η συμπεριφορά τους είναι απαράδεκτη. Πολλοί από αυτούς και σε άπταιστο ενικό, αποκαλούν τους καλεσμένους τους με το μικρό τους όνομα π.χ. «ρε συ Γιώργο» ή «παλικάρι μου» ή «αγόρι μου-κορίτσι μου» κλπ.
Οι δημοσιογράφοι δεν επιτρέπεται να εκπροσωπούν τα κόμματα, ο ρόλος τους πρέπει να είναι απόλυτα αντικειμενικός και η συμπεριφορά τους το λιγότερο κόσμια.
Οι ειδήσεις δεν παράγονται, προκύπτουν από την απρόβλεπτη καθημερινότητα και δεν επιδέχονται ούτε έμφαση, ούτε διάκριση, ούτε και διαμόρφωση.
Ως προς την σάτιρα, οι σατιρίζοντες θα έπρεπε να γνωρίζουν ότι η χρήση της δεν πρέπει να υπερβαίνει τα όρια της ανοχής και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Και βέβαια δεν είναι ισοϋψείς με τον Αριστοφάνη.
Όσο για τους πολιτικούς που ξημεροβραδιάζονται στα κανάλια, δεν έχω να πω τίποτα. Ας πρόσεχαν!
Παρασκευή 13 Μαρτίου 2009
ΑΝΗΣΥΧΕΣ ΟΙ ΗΠΑ
Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ έστειλε προειδοποίηση για την τρομοκρατία στην Ελλάδα.
Τα Εξάρχεια, η Ομόνοια και η πλατεία Αριστοτέλους στην Θεσσαλονίκη, αποτελούν κίνδυνο τρομοκρατικών επιθέσεων για τους Αμερικανούς τουρίστες.
Το πρόβλημα είναι πως όταν οι Αμερικανοί εξέφρασαν τις ανησυχίες τους για τις πλατείες του Βελιγραδίου και της Βαγδάτης, χάθηκαν χιλιάδες γυναικόπαιδα στο όνομα της ειρήνης. Ο θεός να βάλει το χέρι του.
Τα Εξάρχεια, η Ομόνοια και η πλατεία Αριστοτέλους στην Θεσσαλονίκη, αποτελούν κίνδυνο τρομοκρατικών επιθέσεων για τους Αμερικανούς τουρίστες.
Το πρόβλημα είναι πως όταν οι Αμερικανοί εξέφρασαν τις ανησυχίες τους για τις πλατείες του Βελιγραδίου και της Βαγδάτης, χάθηκαν χιλιάδες γυναικόπαιδα στο όνομα της ειρήνης. Ο θεός να βάλει το χέρι του.
ΤΟ ΦΟΒΙΚΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ
Η συνείδηση μου αδυνατεί να καταγράψει τα γεγονότα, αισθάνομαι ότι βρίσκομαι εκτός τόπου και χρόνου. Δεν μπορώ να εκτιμήσω το μέγεθος της αθλιότητας που ταλανίζει την δύσμοιρη χώρα μας.
Βαθιά μέσα μου ξέρω ότι αυτό που μας εξουσιάζει είναι το αίσθημα του φόβου από τους βρυχηθμούς του κατά τα’ άλλα ξεδοντιασμένου λέοντα που λέγεται κράτος.
Υπάρχει απόλυτη σύγχυση στο μυαλό μας.
Ανέκαθεν το αίσθημα της φοβίας διακατείχε τους Έλληνες πολίτες. Ο φόβος για το άγνωστο, ο φόβος για τις εντυπώσεις, ο φόβος για την απώλεια εργασίας, ο φόβος για τις συνέπειες του νόμου, ο φόβος για τον στιγματισμό των πολιτικών πεποιθήσεων, ο φόβος του χρέους και των συνεπειών του νόμου, γενικά οι έλληνες ήταν γαλουχημένοι με το σύνδρομο της φοβίας που το απρόσωπο κράτος καλλιεργούσε.
Σε όλες τις περιπτώσεις είμαστε υποταγμένοι στον θεό Φόβο (Ελληνική Μυθολογία) που καταρρακώνει τις πεποιθήσεις των λαών και τους καθιστά άβουλους και ανίσχυρους να ορθώσουν το ανάστημα τους.
Η οικονομικές κρίσεις παίζουν έναν καθοριστικό ρόλο στον κοινωνικό ιστό των λαών. Μέσα από αυτήν, οι μεγαλοεπιχειρηματίες αναζητούν λύσεις που όχι μόνον ευνοούν τους ίδιους, αλλά υπό το καθεστώς του φόβου αναγκάζουν την εργατική τάξη να υποκύψει στις εξευτελιστικές αμοιβές εργασίας.
Οι Έλληνες διακατέχονται από έντονα συναισθήματα φροντίδας για την οικογένεια τους και το μέλλον των παιδιών τους και αυτό το γνωρίζουν καλά οι διαχειριστές της ελληνικής οικονομίας.
Εύχομαι κάποτε η χώρα μας, αυτή η μεγάλη οικογένεια να αποκτήσει έναν άξιο οικογενειάρχη.
Βαθιά μέσα μου ξέρω ότι αυτό που μας εξουσιάζει είναι το αίσθημα του φόβου από τους βρυχηθμούς του κατά τα’ άλλα ξεδοντιασμένου λέοντα που λέγεται κράτος.
Υπάρχει απόλυτη σύγχυση στο μυαλό μας.
Ανέκαθεν το αίσθημα της φοβίας διακατείχε τους Έλληνες πολίτες. Ο φόβος για το άγνωστο, ο φόβος για τις εντυπώσεις, ο φόβος για την απώλεια εργασίας, ο φόβος για τις συνέπειες του νόμου, ο φόβος για τον στιγματισμό των πολιτικών πεποιθήσεων, ο φόβος του χρέους και των συνεπειών του νόμου, γενικά οι έλληνες ήταν γαλουχημένοι με το σύνδρομο της φοβίας που το απρόσωπο κράτος καλλιεργούσε.
Σε όλες τις περιπτώσεις είμαστε υποταγμένοι στον θεό Φόβο (Ελληνική Μυθολογία) που καταρρακώνει τις πεποιθήσεις των λαών και τους καθιστά άβουλους και ανίσχυρους να ορθώσουν το ανάστημα τους.
Η οικονομικές κρίσεις παίζουν έναν καθοριστικό ρόλο στον κοινωνικό ιστό των λαών. Μέσα από αυτήν, οι μεγαλοεπιχειρηματίες αναζητούν λύσεις που όχι μόνον ευνοούν τους ίδιους, αλλά υπό το καθεστώς του φόβου αναγκάζουν την εργατική τάξη να υποκύψει στις εξευτελιστικές αμοιβές εργασίας.
Οι Έλληνες διακατέχονται από έντονα συναισθήματα φροντίδας για την οικογένεια τους και το μέλλον των παιδιών τους και αυτό το γνωρίζουν καλά οι διαχειριστές της ελληνικής οικονομίας.
Εύχομαι κάποτε η χώρα μας, αυτή η μεγάλη οικογένεια να αποκτήσει έναν άξιο οικογενειάρχη.
Πέμπτη 12 Μαρτίου 2009
ΤΑ ΜΕΡΟΚΑΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ
Είναι καιρός να σταματήσει αυτή η πρόκληση. Μέσα σε λίγες ημέρες η επικαιρότητα εγκατέλειψε το άδειο ταμείο της φτώχειας για να εστιάσει την προσοχή της γύρω από τις περικοπές των απολαβών των περίφημων Golden Boys, των υψηλόμισθων κρατικών στελεχών και των περίλαμπρων τηλεοπτικών παρουσιαστών.
Όταν οι συνταξιούχοι, οι χαμηλόμισθοι εργαζόμενοι όπως και οι άνεργοι νέοι βρίσκονται στον κολοφώνα της απόγνωσης, οι υψηλόμισθοι τηλεπαρουσιαστές διατρανώνουν την αμέριστη συμπαράσταση τους προς τους αφανείς συνεργάτες τους που κινδυνεύουν να μείνουν άνεργοι συμφωνώντας (αναγκαστικά) με την μείωση των αποδοχών τους.
Στην πραγματικότητα αυτοί που βρίσκονται στο μάτι του κυκλώνα είναι οι τηλεπαρουσιαστές που το κασέ τους είναι δυσανάλογο με το δύσκολο έργο τους που είναι το κουτσομπολιό. Σ’ αυτό το σημείο θα ήθελα να σταθώ.
Όταν οι αποδοχές του εργαζόμενου μειώνονται κατά το ήμισυ, τον οδηγούν στην απόγνωση που πολλές φορές μπορεί να τον φτάσει στα άκρα.
Και είναι λογικό γιατί αν τα εφτακόσια ευρώ ξαφνικά γίνουν 450 χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια του.
Όταν οι αποδοχές του υψηλόμισθου τηλεπαρουσιαστή από τις 30.000 ευρώ κατέβουν στις 20.000, το μόνο που μπορεί να του συμβεί είναι να σκεφτεί ότι υπάρχουν και χειρότερα.
Και είναι έτσι, υπάρχουν χειρότερα. Υπάρχουν οι αυξανόμενοι άνεργοι που αδυνατούν να ταΐσουν τα παιδιά τους και να πληρώσουν το νοίκι τους, υπάρχουν οι συνταξιούχοι που αδυνατούν να κρατηθούν στην ζωή, υπάρχουν οι βιοπαλαιστές που οδηγούνται στην φυλακή για μερικές εκατοντάδες ευρώ, υπάρχουν και οι νέοι που έχασαν την εμπιστοσύνη τους προς την άχολη πατρίδα.
Για όλα αυτά, κάποιος πρέπει να νοιαστεί, κάποιος με φιλότιμο!
Όταν οι συνταξιούχοι, οι χαμηλόμισθοι εργαζόμενοι όπως και οι άνεργοι νέοι βρίσκονται στον κολοφώνα της απόγνωσης, οι υψηλόμισθοι τηλεπαρουσιαστές διατρανώνουν την αμέριστη συμπαράσταση τους προς τους αφανείς συνεργάτες τους που κινδυνεύουν να μείνουν άνεργοι συμφωνώντας (αναγκαστικά) με την μείωση των αποδοχών τους.
Στην πραγματικότητα αυτοί που βρίσκονται στο μάτι του κυκλώνα είναι οι τηλεπαρουσιαστές που το κασέ τους είναι δυσανάλογο με το δύσκολο έργο τους που είναι το κουτσομπολιό. Σ’ αυτό το σημείο θα ήθελα να σταθώ.
Όταν οι αποδοχές του εργαζόμενου μειώνονται κατά το ήμισυ, τον οδηγούν στην απόγνωση που πολλές φορές μπορεί να τον φτάσει στα άκρα.
Και είναι λογικό γιατί αν τα εφτακόσια ευρώ ξαφνικά γίνουν 450 χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια του.
Όταν οι αποδοχές του υψηλόμισθου τηλεπαρουσιαστή από τις 30.000 ευρώ κατέβουν στις 20.000, το μόνο που μπορεί να του συμβεί είναι να σκεφτεί ότι υπάρχουν και χειρότερα.
Και είναι έτσι, υπάρχουν χειρότερα. Υπάρχουν οι αυξανόμενοι άνεργοι που αδυνατούν να ταΐσουν τα παιδιά τους και να πληρώσουν το νοίκι τους, υπάρχουν οι συνταξιούχοι που αδυνατούν να κρατηθούν στην ζωή, υπάρχουν οι βιοπαλαιστές που οδηγούνται στην φυλακή για μερικές εκατοντάδες ευρώ, υπάρχουν και οι νέοι που έχασαν την εμπιστοσύνη τους προς την άχολη πατρίδα.
Για όλα αυτά, κάποιος πρέπει να νοιαστεί, κάποιος με φιλότιμο!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
